Water

Deze week stond volledig in het teken van water. En dan heb ik het niet alleen over de liters water, dat ik heb gedronken vanwege de hitte of over de regen die de afgelopen dagen met bakken uit de hemel valt.

Het begon met de watertaxi in Rotterdam. Wat een feest was dat. Zo fijn om op het water te zijn. Met een rotvaart over het water en ook nog eens in goed gezelschap, maakte het alleen maar leuker!

Deze week ben ik ook weer eens gaan zwemmen. Ik ben altijd al dol geweest op het water. Spelen, zwemmen, varen, daar beleef ik plezier aan. En toch heb ik in de afgelopen jaren niet gezwommen. Ik moest dan ook weer even een drempeltje over toen ik met een vriendin deze week naar een openlucht zwembad ging.

Ik ben mij altijd heel erg bewust van mijn lichaam. En het is niet zo dat ik wakker lig van wat andere mensen daarvan vinden. Ze hoeven niet te kijken he. Maar ik ben wel heel erg kritisch op mijzelf en aan jezelf ontkom je niet echt. Dus ik was weer erg teleurgesteld in mijzelf toen ik mijn badkleding aantrok en niet blij werd van wat ik zag. Hoe heb ik het weer zover laten komen?

Eenmaal in het water had ik nergens meer last van. Dat eenmaal in het water heeft wel even geduurd. Ik heb wel 30 keer gezegd: ‘Ik ben bijna zover!’ Het is toch wel koud dat zwembadwater. Na mijn eerste baantje getrokken te hebben, weet ik weer wat ik zo fijn vind aan zwemmen. Hoe druk het ook is, ik ben dan even in mijn eigen wereldje. Ik hoor en zie niet echt wat om mij heen gebeurt. Ik ben alleen maar bezig met het zwemmen, het gevoel dat ik krijg wanneer ik door het water glijd is bevrijdend. Zwemmen is iets dat je niet verleerd, dus ik was meteen weer thuis in het water.

Het was ook wel erg fijn om even te ontsnappen aan de hitte. Ik klaag niet over het warme weer hoor. Ik vind het eigenlijk wel fijn. Maar soms heeft je lichaam wel wat verkoeling nodig.

Zoals ik al aangaf, voel ik mij niet alleen thuis in het water, maar ook op het water. Deze week heb ik ook weer iets nieuws geprobeerd op het water. Ik ben gaan kajakken! Ik kan alleen maar zeggen: ‘Aanrader!’

Gisteren toen de hemel brak en de ene hoosbui de andere opvolgde zat ik in de auto richting België. Weer of geen weer, ik ga kajakken. Gelukkig zat Leef Silke er ook zo in. Na een korte uitleg, waarnaar wij niet echt geluisterd hebben, glijden we met de kajak de rivier op.

‘Wat moeten we nu doen?’ ‘Hoe werkt dit?’

‘Probeer maar wat!’, is het advies vanaf de kant.

En dat doen wij dus…..niet heel erg succesvol. Door alle kamikaze acties van Silke word ik bijna de boot uit gekatapulteerd, vang ik de ene golf na de andere en zit ik de rest van de tocht in een plas met water. Gelukkig is het niet koud. We beginnen het eindelijk een beetje onder de knie te krijgen. Nu ik niet bij iedere peddelslag van Silke een slok water binnen krijg, komt de aanval weer van boven….regen. Het mag de pret niet drukken.

Dat peddelen op het water heeft iets rustgevends. Je hoort alleen het klotsen van het water tegen de kajak, het gespetter van de peddels en heel veel vogelgeluiden. Om ons heen zie je water, wilde natuur met prachtige bloemen en af en toe grazen op de oever grote zwarte koeien en kuddes wilde paarden. Precies wat wij nodig hadden na weken van chaos en pech. Even weg van alles, zuurstof tanken, energie opdoen.

Dat peddelen is natuurlijk hard werken, zeker wanneer je eigenlijk geen idee hebt wat je aan het doen bent. Dus zo nu en dan hebben we gewoon wat gedobberd en genoten van de rust en de omgeving. We hadden natuurlijk ook genoeg proviand mee….gebak en wijn in waterflessen (alcohol was ten strengste verboden….), het was immers weekend.

Dat het hard werken was, merkte ik vanochtend. SPIERPIJN! Dus vandaag doe ik het even rustig aan en geniet ik van het getik van de regen tegen de ramen…..daar val ik zo lekker van in slaap…….zzzzzzz

7f660217-0104-4953-885e-4160a6da65a0

Advertenties

Spontaniteit

Gillen op de Euromast

Het uit eigen aandrang en zonder nadere overweging handelen; het onvoorbedacht geschieden, tot uiting komen: ongedwongenheid, ongekunsteldheid, onverwacht handelen, opwelling.

Dat is wat het online-woordenboek zegt over spontaniteit.

CP, die van Z tot A, heeft een #50tedoenvoor50 -lijstje. Daar staan allemaal dingen op, die zij graag nog zou doen voor haar 50ste verjaardag. Dit lijstje wordt regelmatig spontaan aangevuld met nieuwe activiteiten te doen. Zo kwam een aantal weken geleden op haar tijdlijn een bericht voorbij dat de Euromast op 100 meter hoogte een rooftopbar (met happy hour – heel belangrijk) heeft. Nu heeft CP hoogtevrees en vindt ze dit hartstikke eng.

Miss Woanderlust, die ook hoogtevrees heeft, reageert in al haar spontaniteit dat zij met CP die hoogtevrees wel wil overwinnen.

Het hele hoogtevrees verhaal had ik gemist. Ik las alleen rooftopbar op 100 meter hoogte en happy hour, dus ik was al om. Dus ook ik meld mij spontaan voor het borreltje op grote hoogte.

Het moest en zou dus gebeuren dat wij een drankje (of meer) doen op de Euromast. Het heeft slechts 3 berichtjes gekost om een datum te prikken. Ja je leest het goed. Slechts 3 berichtjes hebben deze vrouwen nodig gehad. Wisten wij veel dat die datum op de heetste dag van het jaar viel.

Maar wij zijn geen watjes. We gaan. Klokslag 17.00uur (start happy hour – uiteraard) treffen wij elkaar aan de voet van de Euromast. En ik kan jullie vertellen….het is heet. Heel erg heet. Ik sta te popelen om naar boven te gaan. Ik heb namelijk geen last van hoogtevrees en na 3 uur in een auto te hebben gezeten ben ik ook wel toe aan een drankje.

3cc9f0f0-ad84-4023-a37f-8413f0f0a671Het uitzicht is prachtig. Er staat een zacht windje. Het is hierboven veel beter dan daarbeneden. Hier kan ik wel blijven. Ik kijk mijn ogen uit. Ik kan de hele dag wel over die reling hangen en kijken naar wat daarbeneden gebeurt. CP en miss woanderlust hebben dat niet zo erg. Snel even fotootje maken als bewijs dat ze het echt hebben gedaan en de hoogtevrees voor een drankje hebben overwonnen en dan snel weer op de zitzak. We zitten goed.

Je kunt zelfs nog een stuk hoger op de toren. Je hebt dan 360 graden uitzicht over Rotterdam. Ik wil wel naar boven. CP is stellig: ‘Ik zit goed, doe mij maar nog een drankje. Maar gaan jullie vooral.’ Miss W twijfelt nog, maar niet voor lang. Ze gaat mee in de Euroscope, de lift die je nog 85 meter hoger brengt.

ce2dc3fc-3190-4500-9784-e2eceecd094d
360 graden panorama

Wow wat een uitzicht en wat kun je ver kijken! Ik ben heel erg onder de indruk. Van de liftbaas moet ik blijven zitten. Het liefst stond ik met mijn neus tegen het raam gedrukt om alles goed in mij op te nemen.

Weer terug bij de bar nemen we nog een drankje, en vooruit ook wat snackjes. Wat een gezelligheid. Met CP heb ik laatst nog een stuk Pieterpad gelopen, maar miss Woanderlust heb ik echt al zeker 4 jaar niet meer gezien. We hebben dus genoeg om bij te kletsen.

We besluiten nog ergens een hapje te gaan eten. De Kop van Zuid is de ‘place to be’. De Kop van Zuid is een schiereiland. Je zou er dus gewoon te voet naartoe kunnen, maar waarom zou je dat doen, als er ook zoiets te geks bestaat als een watertaxi?!

xysQDP1ZSCim8CfIvZwDe kapitein is ons goed gezind, wij worden als laatste afgezet, dus sjezen we kriskras over het water, onder andere via SS De Rotterdam (een voormalig in gebruik bij de Holland Amerika Lijn zijnd stoomschip uit 1959), om vervolgens afgezet te worden bij hotel New York. En weer kijk ik mijn ogen uit. Oude architectuur, gemengd met nieuwe architectuur. Veel hoogbouw, oude loodsen, pleintjes en natuurlijk als vreemde eend in de bij Hotel New York (het voormalig directiegebouw van de Holland Amerika Lijn). Oud en nieuw gaan hier hand in hand. 

We gaan lekker buiten zitten bij de Foodhallen. Allemaal standjes met lekker eten en drankjes. We beginnen met een drankje en een kaasje. Op het moment dat we besluiten dat we toch ook een hapje willen eten, zijn de standjes dicht. Het wordt ook al donker. ‘Ach dan doen we toch gewoon nog een drankje. Wat maakt het uit.’

erTwYAXOSSy7a459NZEnsw.jpg
Rotterdam by night

De zon is nu echt onder en het is tijd om te gaan. CP en miss W nemen de metro en ik ga nog een laatste keer met de watertaxi…..met weer een extra lange ronde op volle snelheid. Lucky me!

Het was een geweldige dag en ik kan niet wachten tot het volgende uitje…….over 3 weken. Dan gaan we minimaal 3 dingen van de #50tedoenvoor50 afvinken.

Pilgrim in Heels

Zondag

Wandelen in Lemiers

Er komt al licht door de ramen. Het zonnetje komt op. En ik ben alles behalve het zonnetje in huis.

Vandaag staat er een flinke wandeling in Lemiers op de planning. Ja, ik heb het ook moeten opzoeken hoor. Dat ligt bij Vaals in het Limburgse Heuvelland. Dat belooft dus wat. Maar als het aan mij ligt, sla ik deze tocht over. Tandenpoetsen, schoenen aan en gaan, is nu even teveel gevraagd. Vooral voor de mensen die ik onderweg tegenkom…….ik heb nu namelijk weinig geduld met nekhijgers, stinkywinkies, hielentrappers en wegblokkeerders.

Het is nog vroeg en ik ben wakker, dus begin ik maar eens met een glaasje sinaasappelsap. Vitamientjes he, die kan ik wel gebruiken. In de keuken aangekomen, hoor ik Hector nog zwaar ronken in zijn mandje. Zodra hij de koelkast open hoort gaan, gaan zijn ogen ook open. Slaapdronken komt hij uit zijn mand gekropen. Het zou namelijk zomaar kunnen dat er iets voor hem uit die koelkast gehaald wordt.

Stiekem hoop ik dat ik een appje krijg dat het niet doorgaat. Helaas komt dat bericht niet. Met een behoorlijke portie tegenzin stap ik in de auto. Binnen een kwartier ben ik in Lemiers. Volgens mijn navigatie ligt mijn bestemming over een paar honderd meter rechts van mij, maar links zie ik een oranje hesje. Ja en een man die dat foeilelijke hesje draagt natuurlijk. Hij laat zien waar mensen in het weiland kunnen parkeren. Het heeft gisteren flink geregend en ik zie dat het gras zeker een meter hoog staat. Daar heb ik dus geen zin in. Kunnen ze mij straks met de tractor uit het veld komen trekken. 

Maar meneer, met een voor de situatie veel te grote smile op zijn gezicht, wenkt mij al. Ik doe mijn raam omlaag en denk bij mijzelf: ‘ ja meneer, kom jij met dat foeilelijke hesje maar eens dichterbij, dan kan ik even die domme grijns van het gezicht vegen.’ Ik houd mij in. Het ligt aan mij, niet aan hem. Ik laat mij verleiden om in het weiland te parkeren. Gelukkig voelt de ondergrond hard aan. Hier kom ik niet vast te zitten.

De bombe draait ook net haar auto op de plaats. Aan haar gezicht kan ik zien dat ze de tocht ook liever had overgeslagen en de meneer met het oranje hesje ook graag iets anders had verteld. Voorzichtig vraag ik of ze wel al een kopje koffie heeft gehad vandaag. Dat heeft ze, dus vandaag vallen er geen gewonden.

We melden ons bij de organisatie en beginnen aan de tocht. Je kunt het al raden, maar in het heuvelland gaat het dus aardig bergop en bergaf. We lopen door velden met weidse uitzichten, door kleine pittoreske dorpjes, modder paadjes op en ook weer af, al lijkt het meer en vaker bergop te gaan dan bergaf. We worden verwend met mooie uitzichten en de prachtige wilde bloemen die we nog overal zien. 

981CCD50-B329-49A3-9F78-45C49AE7B14DLopend door het eikenbos, wordt op ons gejaagd door rondvliegende insecten. En ze hebben honger, de krengen. Het is hier lekker koel en je ruikt dat het gisteren flink geregend heeft. Gelukkig zijn de paden nog goed begaanbaar. Behalve dan op het stukje waar door de storm van gisteren een boom is omgewaaid en die net nu wij daar voorbij willen lopen met de kettingzaag bewerkt wordt.

We hebben het hoogste punt bereikt en zijn bijna aan het einde van de tocht. Nu gaat alles voornamelijk bergaf. De kuiten en de batsen zijn de routemakers daar dankbaar voor. Inmiddels breekt de zon ook steeds meer door. Het is nog vroeg, de slechte zin is met het doorbreken van de zon zo goed als verdwenen, nog een hele middag om van de zondag te genieten.

Terug bij de parkeerplaats aangekomen, koop ik een zak kersen. Gewoon in een papieren zak, niet in een plastic bakje met een plastic folietje eromheen, zoals je het vaak in de winkels ziet. Dat vind ik zo mooi aan de dorpen in Limburg. Je kunt overal langs de weg voor een paar cent verse producten kopen.

Thuis op het terras doe ik mij tegoed aan de kersen. Nog meer vitamientjes. Ik heb er al veel over gehoord en gelezen maar nog nooit zelf gedaan: kersenpit spugen. Ik ga ervoor…. Ik verwacht toch op zijn minst vanaf het tuinbankje zo de plantenbak in te kunnen spugen (een metertje)……

Ik zoek een mooie dikke kers uit…..ik ben er klaar voor……vruchtvlees is op, kersenpit blijft over…….even diep ademhalen en met volle kracht die pit eruit blazen……..plop zo in mijn decolleté. Ik noem het een succes.

Fijne zondag nog allemaal.

Uitgeblust

Het is zomer. We hebben al weken prachtig weer. ‘Genieten!’, zou je zeggen.

Maar dat doe ik dus niet. Ik ben moe, uitgeblust. Niet de hele tijd natuurlijk, maar veel te vaak. Ik slaap niet goed en droom heel raar. Eerst dacht ik dat het aan de hoge temperaturen ’s-nachts lag, maar de temperaturen zijn ’s-nachts niet meer zo hoog. Dus daar kan het niet aan liggen.

In de ochtend gaat alles goed en verzet ik bergen werk. Vooral ’s-middags ben ik moe en voel ik mij uitgeblust. Ik kan mij slecht concentreren, mijn ogen vallen bijna dicht. Zelfs een boek lezen wil niet lukken. En dat wil wat zeggen. Ik kan dan gewoon niet denken. Mijn gedachten gaan alle kanten uit, het gaat van de hak op de tak. Ik word er onrustig van en het kost hopen energie.

‘Soms moet je gewoon toegeven aan je vermoeidheid.’, zegt de een dan. De ander zegt: ‘Gewoon doorsteggelen, het gaat vanzelf over!’

Maar ik zou zo graag weten waaraan het ligt.

Nadat ik vanmiddag na een belangrijke bespreking heb toegegeven aan de vermoeidheid en dus een uurtje ben gaan liggen, heb ik mijzelf een schop onder de kont gegeven (letterlijk he, gewoon hak met een rotvaart tegen achterste knallen) en ben naar buiten gegaan.

Tandenpoetsen, schoenen aan en gaan.

Met een vriendin ga ik de gevreesde Wilhelmina-berg beklimmen. Dat gaat wat worden…..

Ik ben nog geen 20 minuten onderweg. Weg van de drukte, weg van de storende geluiden, de natuur in, rust. Rust in mijn hoofd, ruimte om na te denken. Wat is dat fijn!

Terwijl bombe en ik hijgend en puffend de trappen beklimmen, voeren we toch nog een goed gesprek. Hoewel het fysiek vermoeiend is, is het mentaal rustgevend. De ‘to do’-lijst doet er even niet toe. De telefoon staat op stil. En de zorgen over de toekomst verdwijnen voor het moment naar de achtergrond. Alles is weer even goed, dus plakken er nog een rondje door het bos aan.

Mijn vader schreef dit jaar op mijn verjaardagskaart: Naast sportiviteit mag er ook plezier en gezelligheid bij.

Dat advies zal ik ter harte nemen. Het leven is tekort om het niet leuk te hebben.

En dan nu nog even een foto’tje van een enorme sprinkhaan.

Training

Geen nieuws is goed nieuws…..toch?

Het is weer een tijd geleden dat ik een update heb geplaatst. In de tussentijd heb ik niet stil gezeten. Ik heb iedere dag gelopen, met of zonder hond. Al is het de laatste tijd vaker zonder hond…helaas. Ik ben wekelijks naar de trappen gegaan en eerlijk gezegd, heb ik het vorige succes niet meer gehaald. Het is teleurstellend, maar ik geef niet op.

Ik vind het fijn om de deur uit te lopen en binnen een paar minuten in de natuur te zijn. Wat dat betreft woon ik hier in Zuid Limburg ideaal, maar inmiddels heb ik hier in de buurt wel alles gezien en worden de rondjes dus saai. Gelukkig heb ik de podcasts ontdekt. She explores, tough girl challenges, women on the road….en ga zo maar door. Vaak zijn ze in het Engels. Het lijkt wel of er maar weinig avontuurlijke Nederlanders zijn. Ik zou het eigenlijk wel fijn vinden om in contact te komen met en te luisteren naar of te lezen over avontuurlijke Nederlanders en graag ook avontuurlijke dames. Dus ken of ben jij iemand met een leuke blog en/of podcast…..laat een reactie achter!

Een wijs iemand wees mij erop, dat ik naast het lopen ook op kracht moet trainen. Want ja, zware rugzak enzo. Als ik iets saai vind, dan is het de sportschool. Ik kan nog zo gemotiveerd zijn, maar zodra ik een sportschool binnenloop is alle motivatie weg en ga ik heel hard weer op zoek naar de uitgang.

Maar soms krijg je wat je nodig hebt gewoon in de schoot geworpen. Het komt binnen als een tegenvaller en verandert dan in een meevaller.

In mijn tuin heb ik een houten vlonder. Om de een of andere onnavolgbare reden verzamelen zich op die vlonder bladeren, takjes en ander niet welkom natuurlijk afvalmateriaal. Je veegt je dus een ongeluk op dat ding. De laatste keer dat ik dat deed, zakte ik er genadeloos doorheen. Dat ding moet dus weg. Op Facebook las ik deze week, dat mijn buurman (nah ja buurman……..iemand in de straat) 40m2 aan tegels heeft liggen en dat die gratis afgehaald mogen worden.

Precies wat ik nodig heb. Snel de hulptroepen met een pick-up ingeschakeld en hoppa in 2 uur tijd lagen de stenen op de oprit. Dat was allemaal nog niet zo moeilijk, dat was de stenen optillen en op de pick-up leggen, naar huis rijden en daar van de pick-up weer op de grond leggen.

Maar nu moeten al die stenen dus naar achterom. ‘Dat doe ik wel even!’- dacht ik. De stenen wegen zo’n 15kg per stuk. Zo zwaar is dat niet. Zakken hondenvoer wegen 20kg en vaak til ik die per 2 in en uit de auto. Ik schatte zo in dat ik die tegels in een middag wel naar achterom zou hebben gesleept.

Dat is dus niet het geval, want inmiddels heb ik al 2 middagen gezeuld en nog niet een kwart van alle stenen ligt achterom. Maar wat ik wel al 2 middagen heb gehad is een mega work out. De spieren in de rug en batsen protesteren inmiddels hevig en ik verheug mij al op mijn volgende training………..

Zooi

Weet je wat het nadeel is van je verjaardag vieren? Dat je allemaal zooi in huis haalt en dat je dat nog dagen na je verjaardag je strot afduwt. Want …. weggooien is zonde.

Snackgroentes, aioli, hummus, stokbrood, kaasjes, olijven, worstjes, chips, chocola, nootjes en vergeet de wijntjes niet. Eigenlijk allemaal guilty pleasures. Ik koop altijd in voor een heel leger. Voor iedereen wil ik iets lekkers hebben. Niemand mag met honger naar huis. Dat heb ik van thuis uit meegekregen. Bij ons kon iedereen aanschuiven, er was altijd genoeg. En vroeger gebeurde dat ook regelmatig. Ik vind het ook zo gezellig. Een tafel vol met lekkere dingetjes en vrienden/familie om het mee te delen.

Dinsdag was ik dus jarig. En ja hoor het was weer zover. Woensdag ontbijten met overgebleven rijstevla met slagroom en chocovlokken. Lunch met stokbrood en kaasjes. Tussendoor groente met aioli of hummusdip. ‘S avonds nog wat verdwaalde chippies, chocola en nootjes. De daaropvolgende dagen zijn niet anders.

Nu is het dus vrijdag en zit ik hier met een bakje chips en een glas wijn, want ja er zat nog wat in de fles. Ik moest ‘m wel nog even ontkurken.

Proost

Er is weer een jaar voorbij…

Een jaar waarin ik hoopte grote stappen te maken.

Morgen verjaar ik en is er dus weer een jaar voorbij. Een jaar waarin ik mijn best heb gedaan meer uit het leven te halen. Niet meer het leven laten gebeuren, maar mijn leven leven. Meer kiezen voor wat ik leuk vind.

Het weekend voorafgaand aan mijn verjaardag, neem ik altijd de tijd om terug te blikken op het afgelopen jaar en een vooruit te kijken naar het komende jaar.

Ik heb heel veel nieuwe dingen geprobeerd met het oog op persoonlijke groei en ontwikkeling. Bewustwording, groei en ontwikkeling is uitdagend en zeker niet makkelijk.

Ik heb ja gezegd tegen dingen die ik leuk vind:

⁃ Reizen – soms wat verder weg, maar ook dichtbij. Soms alleen, soms met Hector en soms met vrienden. Van heel primitief naar luxe. Het heeft allemaal wat. Dit wil en ga ik echt meer doen. Hoewel ik er financieel armer van word, word ik er persoonlijk rijker van en uiteindelijk vind ik dat toch veel belangrijker.

⁃ Talen – cursus Spaans en gebarentaal. Het komende levensjaar hoop ik daar Italiaans aan toe te kunnen voegen.

⁃ Schrijven – mijn blog. Eerst voor een beperkte groep en daarna open voor iedereen. Ik vind het enorm moeilijk, maar ook enorm leuk. Ik weet dat ik daar meer mee wil, maar wat precies, is mij nog niet duidelijk. Ook ben ik redactielid geworden van de nieuwsbrief van het NGSJ. Helaas valt dat niet goed te combineren met alle andere dingen die ik wil doen. Dus ik moet een keuze maken.

⁃ Lezen – ik ben en blijf een boekenwurm. Af en toe even ontsnappen naar een andere wereld. Heerlijk. Dankzij de mini-bieb, heb ik genoeg te lezen.

⁃ Avontuur – ik wilde meer avontuur en dat heb ik gekregen. Ik heb allerlei spannende yoga dingen gedaan, ik heb mij overgegeven aan een Bars-sessie……heel bijzonder. Ik ben gaan suppen, al 2 x en ik ben gaan zeilen. Wildkamperen……aanrader! Ik heb mij opgegeven voor heel avontuurlijke uitdagingen en voor de Rim of Africa ben ik geselecteerd. Wow!

⁃ Cultuur – ik heb van verschillende culturen mogen proeven, diverse keren het filmhuis bezocht en de Nelson Mandela lezing bijgewoond. Vanavond ga ik weer naar het filmhuis. Een docu met de titel: ‘Nu verandert er langzaam iets.’ Veel belovende titel he?!

⁃ Wandelen – steeds weer en steeds meer, alleen, met Hector, met anderen.

⁃ Naar buiten – letterlijk en figuurlijk. Ik ben meer de deur uit gegaan. De natuur in, maar ook etentjes, uitstapjes en feestjes. Maar veel belangrijker: ik zit niet meer altijd in mijn hoofd. Ik ben het gesprek en de confrontatie aangegaan. Met mezelf en met anderen. Alleen zo kan ik groeien.

Afgelopen vrijdag tijdens een netwerkbijeenkomst voor dames had ik een ding-ding-momentje. Tijdens een workshop werd gevraagd om uit een hele stapel foto’s de foto te pakken, die je het meest aansprak. Nou er waren heel wat foto’s die mij aanspraken, maar eentje sprong er echt uit. Een foto van een klein meisje op het strand, onbevangen en vrij. Ik zag mijzelf als klein meisje en dacht…..ik wil weer meer zijn zoals zij.

Dit is niet de foto die ik uit de stapel heb getrokken, maar een van mijzelf.

Als klein kind kroop ik niet en leerde ik pas laat lopen, maar ik kwam wel waar ik zijn wilde. Rollend, tijgerend, ik kwam er…op mijn manier. Uiteindelijk heb ook ik mijn eerste stapjes gezet. Vallen, opstaan en doorgaan.

Het proces waar ik nu inzit, is daarmee vergelijkbaar. Het kan even duren, maar ik kom waar ik zijn wil. Op mijn manier.

Pilgrim in Heels